الهه عشق :نگار

اگر روزی نگاهت را

تو برداری ز روی من

نمی گویم چرا یارا

نمی پرسم ز خود آیا؟

تعجب نیست در کارم

که من رسوایت ای یارم.

که من دیوانه ای هستم

که رنجاندم زخود یارم.

سکوت آسمان سنگین

صدای کودکان شیرین

و من تنها در این دنیا

میان هاله ای رنگین.

نمی گویم چرا گم شد

 دلم در ناسپاسی ها

اسیر حرف مردم شد

در اوج بچه بازی ها.

نمی دانم خدا آیا ؟

صدایم را جوابی هست؟

ویا در پشت این ظلمت

مرا هم تکیه گاهی هست؟

چه شب هایی که نالیدم

در این دنیا چه ها دیدم

مکن یارا تو  تهدیدم

که خود لرزان چنان بیدم.

چه خوش است حال مرغی که قفس ندیده باشد

چه نکوتر آنکه مرغی ز قفس پریده باشد

پرو بال ما بریدند و در قفس گشودند

چه رها

چه بسته مرغی

که پرش بریده باشد.

 پله پله تا ملاقات خدا 
                 پشت سر بگذارم اين افکار را

 

  پله هاي عشق را طي مي کنم
                        تاببینم لحظه ی دیدار را

 

  صبر بر نامردمي ها ميکنم
                      تا که بينم خنده ي اغيار را

   تا حريم منزل مقصود خويش 

                             مي کشانم پيکري بيمار را

 

 چشم بستم بر دل و غوغاي دل  

                       تا که بينم جلوه ي دلدار را   

 

 

آسمان چیست ؟در آن وسعت افکار خدا می بینم.

 آسمان چیست؟ کزان خوشه ی ایمان و صفا می چینم.

آسمان بال من است.

 صفحه ی آمال من است.

 آسمان روشنی جان من است.

آسمان نقطه ی ایمان من است.

 

از خاطرم غم نامه یک عشق کهنه

                                         همچون غبار تیره از مهتاب رد شد

برساقر بشکسته ی جام وجودم

                                       داغ وصالش آخرین مقدار حد شد

دوست داشتن

این واژه یناب و مقدس

در کشاکش چرخ ها وجرثقیل ها

ودر زنجیره های عقل و احساس آدمی

چه مظلومانه حقیر شمرده می شود.

خدای من

خدای عشق های آبی ام.

خدای پنجره های روشن و مهتابی ام.

خدای من. تو را دوست دارم

و دوست داشتن را نیز

وعشق...... این واژه ی پاک و آسمانی را.

و چه معصومانه باور کرده ام پاکی عشق این مردمان را

و صداقت را در زلالی اشک هایشان.

عشق يعني همچو پروانه در آتش سوختن          ظلمت جان تو را با شمع جان افروختن
عشق يعني با غمت غمگين شدن          عشق يعني پلک ها با ياد تو سنگين  شدن
عشق يعني خواب ديدار تو را از بر شدن        عاشقانه گرم بودن ,لحظه را باور شدن
   

 

 اگه هنوز به يادتم                 فکر نکن از حماقتم
آرزومه او روزا رو             که باز بشي يه عادتم.

که باز زبون چرب تو              بيادو خامم بکنه
  براي قلب سرکش                  مطيع و رامم بکنه.

 

فکر نکنی بدون تو                 دنیا دیگه جهنمه

همنشین روزای من             گریه و غصه وغمه

 

حتی اگه لازم بشه            این دلو چاک می کنم

از عشق تو ای بی حیا      قلبمو پاک می کنم